Secondhand Rose
Rita schoof enkele jurken opzij om plaats te maken voor nieuw goed. Ze schikte het op maat en kleur. Het was nog vroeg. Meestal kwamen de dames zo tegen elf uur om te kijken of er wat voor hun gading bij was.
Er was een halve dag beschikbaar om kleding in te brengen. Goed gewassen, gestoomd en geperst. Alles was prima georganiseerd in SECONDHAND ROSE. Zo’n tweedehands kledingzaak was een gat in de markt in het Gooi.
Met al die actrices, zangeressen en rijke families, die maar eenmaal, hooguit tweemaal gezien wilden worden in hun exclusieve ensembles.
De meeste dames kenden elkaar wel, maar wat de klanten niet wisten was dat Rita de kleding ruilde met een tweedehands winkel in Wassenaar. Dat liep perfect, deze contacten tussen het Gooi en Wassenaar.
De eerste klanten kwamen binnen. Er werd ‘hallo, dag’ en ‘hoe gaat het ermee?’ geroepen, er werd gekust en de laatste roddels werden uitgewisseld.
Twee dames van ongeveer dertig jaar kwamen binnen. Een brunette en een leuke blondine. Je zag dat het twee intieme vriendinnen waren. Ze fluisterden met elkaar, en liepen direct naar de speciale ruimte waar de cocktailkleding hing. Rita ging naar hen toe en vroeg wat ze precies zochten. Mocht het hier niet bij zijn dan had ze in het souterrain ook nog het een en ander hangen.
De dames konden het in het feestrek niet vinden dus ging Rita naar beneden en kwam met twee mooie creaties terug. Een ensemble sprong er direct uit. ‘ Kijk eens, wat beeldig, dit moet u zeker passen.’
Het was een zacht roomkleurige jurk van Thaise zijde met half lange mouwen. Heel apart met een geraffineerde halslijn. De rugkant was vrij diep opengesneden met een grote strik erop, wat heel frivool toonde en de japon extra allure gaf (De jurk was ingebracht door een diplomatenvrouw uit Wassenaar en was volgens Rita maar eenmaal gedragen in een tv uitzending van ‘Glamourland’). De eigenaresse kon het daarom niet meer dragen, dat was ‘not done’ in dit wereldje. En de prijs, in vergelijking met de werkelijke waarde, was slechts € 125.- Zo’n buitenkans kreeg je ook niet elke dag.
De blondine trok het jurkje aan. De andere dames in de winkel slaakten kreetjes als ‘wat apart, schitterend, tja met zo’n figuurtje. Het is alsof het voor u gemaakt is!’
Rita vond ook nog een paar oorbellen die precies bij de jurk pasten.
‘ Wat vindt u van deze?’
‘ Ja, wat een schitterende oorbellen, vind je ook niet Desiree?’ vroeg haar vriendin.
‘ Zal ik mijn haar opsteken, kijk zo Anne?’ Koket stak Desiree met één hand haar lange blonde lokken omhoog en deed de oorbellen in.
Ze kon zo naar het feest. Er hoefde niets veranderd te worden, alles was perfect.
Pang, daar viel één van de oorbellen op de grond…
‘ Ach wat jammer nou, het klipje is stuk,’ zei Desiree verschrikt.
‘ Geen nood,’ antwoordde de andere verkoopster, ‘ wij hebben wel iemand die het binnen enkele dagen kan maken, Rita belt haar wel even.’
‘Hallo met Rita, kun jij met spoed een nieuw klipje aan een oorbel maken? Mevrouw heeft het voor een speciale gelegenheid nodig en er is nogal haast bij…
Goed, ik kom ze dan zelf brengen en halen. Prima, dag Netty bedankt.’
‘Nou dames u hoort het,’ zei Rita, ‘ als u uw telefoonnummer achterlaat dan bel ik u meteen op wanneer u de oorbellen kunt ophalen.’
‘ Heel fijn,’ antwoordde Desiree, ‘ hier heeft u ons telefoonnummer.’
‘ Heeft u nog iets anders nodig?’ vroeg Rita.
‘ Nee dank u,’ zei Anne, ‘ wij zijn hier al heel blij mee.’
Dolgelukkig gingen de vriendinnen stijf gearmd het winkeltje uit en je zag zo dat zij uiterst tevreden waren met hun geslaagde koop.
Na een paar dagen konden de oorbellen worden afgehaald. Rita belde het haar opgegeven nummer.
‘ Ja hallo, met Rita van SECONDHAND ROSE. De oorbellen zijn binnen. U en uw vriendin zijn van harte welkom en de koffie staat klaar.’
‘ Dat is mooi,’ antwoordde Anne, ‘ maar ik moet u mededelen dat het niet meer nodig is. U kunt de oorbellen doorverkopen. Als dat niet gaat zal ik ze u vergoeden. Desiree heeft namelijk een ander paar gevonden dat ook heel goed bij de jurk paste. Mijn excuses, ook namens Desiree.’
Rita vroeg of haar vriendin succes met de jurk had gehad.
‘ Nou en of’, antwoordde Anne, ‘ze zag er zo prachtig uit. Ze had haar haar opgestoken en zich heel natuurlijk opgemaakt. Alleen de strik van achteren heb ik op haar verzoek er afgehaald, want dat zag je toch niet. Die heb ik om de prachtige rozen gerangschikt die zij in haar handen had.’
‘ Wat bedoelt u mevrouw?’ vroeg Rita, ‘ ik begrijp u geloof ik niet zo goed.’
‘ Wel, die speciale gelegenheid waar mijn vriendin die jurk voor kocht was voor haar eigen begrafenis ziet u. Desiree was zeer ernstig ziek en wilde geen lange lijdensweg en wenste in stijl afscheid te nemen. Ze zag er zo prachtig uit.’
Rita keek verbijsterd naar de oorbellen in haar hand.
‘Hallo, hallo bent u daar nog mevrouw?’ vroeg Anne. ‘ Ja, neemt u mij niet kwalijk dat ik u dit telefonisch moet mededelen. Maar het ging allemaal zo snel. Ze zag er mooi uit, precies zoals zij het wilde. Wij hebben ook foto’s gemaakt, als u soms…’
Rita werd lijkbleek en kwam bijna niet uit haar woorden…
‘ Ja, ja, ik begrijp het, dag mevrouw.’ Liet de hoorn vallen en keek wezenloos voor zich uit.
‘ Wat is er Rita, voel je je niet goed?’ vroeg een klant. ‘ Je ziet zo wit als een doek. Zal ik een glaasje water voor je halen?’
Rita zat met de gerepareerde oorbellen in haar hand en stamelde:
‘ Ze zag er zo prachtig uit, en om de rozen zat de strik!’.