…het sneeuwt, ik geloof niet dat het blijft liggen

ZIJ : dat is jammer

HIJ : ja, (hij schuift de gordijnen dicht en springt weer in bed naast zijn vrouw)

ZIJ : hé, wat ben jij nu van plan?

HIJ : ik krijg zo zin om weer met je te vrijen

ZIJ : gisternacht was toch fijn ( ze weert hem zachtjes af)

HIJ : niks verkeerds mee, zalig, maar ik wil weer, kom. En daarna

zal ik je verrassen

ZIJ: je kunt me ook eerst verrassen en dan daarna

HIJ : nee niks daarna ik wil nu, voel eens

ZIJ : nee, ik ben zo benieuwd wat ik krijg en deze ken ik al!

HIJ : dan laat ik je nog even in spanning

ZIJ : je kunt me toch laten raden?

HIJ : dat zou ik kunnen doen

ZIJ : is het om te dragen?

HIJ : je kunt het vasthouden

ZIJ : is het rood?

HIJ : hoezo rood?

ZIJ : ik hou toch van rood, dat weet je wel

HIJ : hóe moet ik dat nu weten?

ZIJ : wij zijn al 12 ½ jaar getrouwd

HIJ : is dat zo?

ZIJ : zeg me niet, dat je dat vergeten bent!

HIJ : tuurlijk weet ik dat

ZIJ : nou, heb ik het goed geraden?

HIJ : dat ik het vergeten was, en dat wij 12 ½ jaar getrouwd zijn?

ZIJ : nee, of het rood is

HIJ : wat rood?

ZIJ : mijn cadeau wat je voor mij gekocht hebt

HIJ : hoe weet jij nou, dat ik iets roods gekocht heb

ZIJ : dus dat is goed geraden

HIJ : het is niet een cadeau, ik bedoel geen rood cadeau

ZIJ : kan ik het dragen?

HIJ : dragen?

ZIJ : ja, dragen, een rode jurk

HIJ : nou zeg, hoe kan ik in godsnaam een rode jurk voor je kopen

ZIJ : of rode schoenen

HIJ : ik weet niet eens je maat

ZIJ : van mijn schoenen toch wel?

HIJ : nee, ik ben zelfs mijn eigen schoenmaat vergeten

ZIJ : jij hebt schoenmaat 43 schat

HIJ : hè , hoe weet jij dat

ZIJ : omdat ik van je hou

HIJ : ik hou ook van jou

ZIJ : nee, niet echt

HIJ : ik hou zelfs meer van jou, dan jij van mij

ZIJ : jij wist mijn schoenmaat niet eens en ik wel de jouwe!

HIJ : maar ik heb er wel aan gedacht, ik heb een cadeau voor je gekocht

we zijn 12 ½ jaar getrouwd vandaag!

ZIJ : maar het is niet om te dragen, zeg je

HIJ : jawel

ZIJ : en toen net zei je van niet!

HIJ : alsjeblieft ( hij overhandigt haar een doosje)

ZIJ : oh schat, ik ben sprakeloos, wat prachtig en hij past ook nog!

schitterend, een briljant en een dozijn kleine diamantjes eromheen,

wat een knoeperd! Dank duizendmaal dank ( ze begint hem uitbundig te zoenen!)

HIJ: Ho, ho, zo kan ie wel weer, ik ben blij dat je er blij mee bent!

( maakt wat afwerende gebaren)

Zo, en wat heb jij voor mij gekocht?

ZIJ: Uh, tja , uh, wat had jij dan graag willen hebben?

Ze pakte een truitje van een stapeltje af en liep daarmee naar het pashokje.
Toen ze het aan wilde doen, zag ze dat er een gaatje aan de achterkant in zat. Een brandvlek nog wel. Zeker iemand die een sigaret heeft staan roken, dacht ze.
Ze schoof het gordijn open van het pashokje en schoof het weer dicht.
Ze deed niets bijzonders, deed het niet hard of zacht, maar gewoon dicht.
Prompt gleed het gordijn van de stok af…

En daar stond ze dan met het truitje met brandgat en het gordijn in haar hand.
Gelukkig had ze het truitje nog niet aangedaan, anders hadden ze vast gedacht dat zij dat gat er in had gemaakt. Ze zou het gauw weer op het stapeltje leggen. Niemand keek naar haar,iedereen liep haar voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat zij daar zo voor joker stond.
Ze wilde een verkoopster roepen, maar die was nergens te bekennen.
Ja, wat nu, vroeg ze zich af terwijl ze het gordijn maar over de stang heen drapeerde en liep toen met het truitje in haar hand het pashokje uit. Legde het truitje weer op de tafel waar ze het van had afgehaald had en liep de afdeling af, naar de uitgang toe.

Op het moment, dat ze door de alarmpoortjes liep, loeide de sirene, kei- en keihard! Onmiddellijk werd ze in haar kraag gevat, door ‘een stille’!
‘Mag ik even in uw tas kijken mevrouw,’ zei hij, ‘ wilt u mij even volgen!’
Met een vuurrode kop, liep ze achter de man aan, ze schaamde zich dood.
Iedereen keek naar haar.

‘Ik heb niks te verbergen hoor’ zei ze ferm, ‘ik heb dat brandgat er niet in gemaakt, en het gordijn zat ook niet goed vast anders was het nooit naar beneden gedonderd!’
De ’stille’ antwoordde niet, pakte haar tas van haar schouder en deed het open en bekeek alles heel zorgvuldig na.
‘Mag ik even in uw zakken voelen mevrouw?’ ging hij onverstoorbaar door.
‘Ja hoor, u doet maar! Ik heb niks te verbergen, en het is ook mijn schuld niet hoor, er was geen winkeljuffrouw te bekennen. Daar moet u eens
wat aan doen! Service, phoe , ‘t mocht wat. Winkelpersoneel, dat mankeert er hier aan.’ Goed personeel, die komen als je ze iets wilt vragen. Het was een ‘ongelukje’, dat was het, meer niet! Dit is bespottelijk dat u mij zo ‘betast en besnuffeld’ . Ik heb niks meegenomen hoor, alles ligt er nog net zo, bovendien wil ik niets hebben wat beschadigd is!’
Terwijl ze maar doorratelde gaf ‘de stille’ haar tas terug.
‘ Dank u wel mevrouw, u bent ‘clean’, ik zal u even uitgeleide doen naar de uitgang.
Niks aan de hand, sorry voor het ongemak. Dag mevrouw, tot de volgende keer.’

De eerste klanten kwamen binnen. Er werd ‘hallo, dag’ en ‘hoe gaat het ermee?’ geroepen, er werd gekust en de laatste roddels werden uitgewisseld.

Twee dames van ongeveer dertig jaar kwamen binnen. Een brunette en een leuke blondine. Je zag dat het twee intieme vriendinnen waren. Ze fluisterden met elkaar, en liepen direct naar de speciale ruimte waar de cocktailkleding hing. Rita ging naar hen toe en vroeg wat ze precies zochten. Mocht het hier niet bij zijn dan had ze in het souterrain ook nog het een en ander hangen.

De dames konden het in het feestrek niet vinden dus ging Rita naar beneden en kwam met twee mooie creaties terug. Een ensemble sprong er direct uit. ‘ Kijk eens, wat beeldig, dit moet u zeker passen.’
Het was een zacht roomkleurige jurk van Thaise zijde met half lange mouwen. Heel apart met een geraffineerde halslijn. De rugkant was vrij diep opengesneden met een grote strik erop, wat heel frivool toonde en de japon extra allure gaf (De jurk was ingebracht door een diplomatenvrouw uit Wassenaar en was volgens Rita maar eenmaal gedragen in een tv uitzending van ‘Glamourland’). De eigenaresse kon het daarom niet meer dragen, dat was ‘not done’ in dit wereldje. En de prijs, in vergelijking met de werkelijke waarde, was slechts € 125.- Zo’n buitenkans kreeg je ook niet elke dag.
De blondine trok het jurkje aan. De andere dames in de winkel slaakten kreetjes als ‘wat apart, schitterend, tja met zo’n figuurtje. Het is alsof het voor u gemaakt is!’
Rita vond ook nog een paar oorbellen die precies bij de jurk pasten.
‘ Wat vindt u van deze?’
‘ Ja, wat een schitterende oorbellen, vind je ook niet Desiree?’ vroeg haar vriendin.
‘ Zal ik mijn haar opsteken, kijk zo Anne?’ Koket stak Desiree met één hand haar lange blonde lokken omhoog en deed de oorbellen in.
Ze kon zo naar het feest. Er hoefde niets veranderd te worden, alles was perfect.

Pang, daar viel één van de oorbellen op de grond…
‘ Ach wat jammer nou, het klipje is stuk,’ zei Desiree verschrikt.
‘ Geen nood,’ antwoordde de andere verkoopster, ‘ wij hebben wel iemand die het binnen enkele dagen kan maken, Rita belt haar wel even.’

‘Hallo met Rita, kun jij met spoed een nieuw klipje aan een oorbel maken? Mevrouw heeft het voor een speciale gelegenheid nodig en er is nogal haast bij…
Goed, ik kom ze dan zelf brengen en halen. Prima, dag Netty bedankt.’

‘Nou dames u hoort het,’ zei Rita, ‘ als u uw telefoonnummer achterlaat dan bel ik u meteen op wanneer u de oorbellen kunt ophalen.’
‘ Heel fijn,’ antwoordde Desiree, ‘ hier heeft u ons telefoonnummer.’
‘ Heeft u nog iets anders nodig?’ vroeg Rita.
‘ Nee dank u,’ zei Anne, ‘ wij zijn hier al heel blij mee.’
Dolgelukkig gingen de vriendinnen stijf gearmd het winkeltje uit en je zag zo dat zij uiterst tevreden waren met hun geslaagde koop.

Na een paar dagen konden de oorbellen worden afgehaald. Rita belde het haar opgegeven nummer.
‘ Ja hallo, met Rita van SECONDHAND ROSE. De oorbellen zijn binnen. U en uw vriendin zijn van harte welkom en de koffie staat klaar.’
‘ Dat is mooi,’ antwoordde Anne, ‘ maar ik moet u mededelen dat het niet meer nodig is. U kunt de oorbellen doorverkopen. Als dat niet gaat zal ik ze u vergoeden. Desiree heeft namelijk een ander paar gevonden dat ook heel goed bij de jurk paste. Mijn excuses, ook namens Desiree.’

Rita vroeg of haar vriendin succes met de jurk had gehad.

‘ Nou en of’, antwoordde Anne, ‘ze zag er zo prachtig uit. Ze had haar haar opgestoken en zich heel natuurlijk opgemaakt. Alleen de strik van achteren heb ik op haar verzoek er afgehaald, want dat zag je toch niet. Die heb ik om de prachtige rozen gerangschikt die zij in haar handen had.’

‘ Wat bedoelt u mevrouw?’ vroeg Rita, ‘ ik begrijp u geloof ik niet zo goed.’
‘ Wel, die speciale gelegenheid waar mijn vriendin die jurk voor kocht was voor haar eigen begrafenis ziet u. Desiree was zeer ernstig ziek en wilde geen lange lijdensweg en wenste in stijl afscheid te nemen. Ze zag er zo prachtig uit.’

Rita keek verbijsterd naar de oorbellen in haar hand.

‘Hallo, hallo bent u daar nog mevrouw?’ vroeg Anne. ‘ Ja, neemt u mij niet kwalijk dat ik u dit telefonisch moet mededelen. Maar het ging allemaal zo snel. Ze zag er mooi uit, precies zoals zij het wilde. Wij hebben ook foto’s gemaakt, als u soms…’

Rita werd lijkbleek en kwam bijna niet uit haar woorden…
‘ Ja, ja, ik begrijp het, dag mevrouw.’ Liet de hoorn vallen en keek wezenloos voor zich uit.
‘ Wat is er Rita, voel je je niet goed?’ vroeg een klant. ‘ Je ziet zo wit als een doek. Zal ik een glaasje water voor je halen?’

Rita zat met de gerepareerde oorbellen in haar hand en stamelde:
‘ Ze zag er zo prachtig uit, en om de rozen zat de strik!’.

- Ja zo, ik wil iets maken, over ‘rood haar’, een gedicht, column, beginnetje verhaal.
Moet je daar dan over nadenken?
- Ja natuurlijk, schud het niet zomaar uit mijn mouw.

Stilte ?

Ik heb een een hele korte verkering gehad met een vrouw die rood haar had, vervolgde mijn man.
-’t Zal wel
Ja heel, heel vroeger, toen kende ik jou nog niet.
- Nee, natuurlijk niet !
Ik weet alleen niet meer hoe ze heet. Ik weet nog wel, dat ik met haar op het achterbalcon van de tram stond, ze had een hoofddoekje of zoiets op.
- Gôh, waren ze er toen ook al ?
We reden naar de Roxy in de Kalverstraat, we gingen naar een film en toen we eenmaal in de rij zaten, deed ze haar hoofdoekje af.
- Ja, en?
‘ Ik kom zo terug’ , zei ik tegen haar, ik moet nog even naar de wc en stond op . De toiletten waren rechts van het filmscherm, dat stond op een klein verlicht bordje aangegeven.
Buiten dat de daar toiletten waren, had je ook de achteruitgang en stond je zo op de Singel, op de bloemenmarkt, weet je wel bij de Munt.

- Maar wat heeft dat in godsnaam met rood haar te maken ?
Ik ben nooit meer terug gegaan, ik ben door de achteruitgang naar buiten gestapt en ergens anders naar toe gegaan.
- Heb je haar zo in die bioscoop laten zitten?
Ja.
- Maar waarom ?
Nou, zij had zo’n bos rood haar, ‘t leek wel of ze in brand stond, ik schrok me rot!
Trouwens ik viel in die tijd alleen maar op blond…

Herman vond dat een enorme eer, want Anton was een gerespecteerd entertainer. Anton had zijn sporen al verdiend in het vak, hij maakte zelfs plannen om de grote oversteek te maken, “eerst om me te oriënteren” zoals hij aan ons vertelde.

Wat de mensen echter niet wisten was dat Anton een meer dan verdienstelijk kunstschilder was. Zijn stijl was heel vrolijk en kleurrijk. Hij had nog nooit schilderles gehad. ‘Ik zit maar wat te doen en te prutsen in mijn atelier en soms lukt dat wel, toch?’ vroeg hij olijk. Hij kon tot in de kleinste details schilderen, volgens mij had hij een fotografisch geheugen. De portretten van zijn ouders en ander werk hingen in de gang, de schilderijen van Fietje en zijn kinderen hingen in de grote smaakvol ingerichte woonkamer.

Wij raakten, ook buiten het vak, bevriend omdat twee van hun jongens met Hansje speelden in de voetbalclub Z.V.U. ( ZandvoortVooruit).
Fietje was een lieverd, zeker voor mij, ze kon zo goed luisteren. Ik kon altijd mijn hart uitstorten en haar vertellen over mijn problemen met Herman. Zij gaf mij niet alleen wijze levenslessen, maar had ook zo haar ideeën over het artiestenvak. Over de vele verleidingen waarmee een artiest te maken kon krijgen. ‘De basis, Marit,’ zei ze dan. ‘De basis is dat thuis hét rustpunt is.’
‘Ja, daar heb je gelijk in, maar daar moeten er wel twee voor zijn!’
‘Natuurlijk, maar het zijn kunstenaars en die staan bloot aan veel spanningen.’
Ze vergoelijkte veel, ach ja, uiteindelijk had ze ook tien jaar langer ervaring dan ik.

Op een avond zat ik bij hen wat te keuvelen over ditjes en datjes, we wachtten tot Herman terugkwam van zijn voorstelling in Haarlem. Hij zou zich bij ons voegen, zodra hij klaar was.
Plotseling zei Anton tegen mij: ‘We gaan een grap uithalen met Herman. Ik ga hem het schilderij laten zien dat ik van jou gemaakt heb Marit.’
‘Van mij? Oh, wat leuk, ik voel me vereerd, maar wat is daar de grap van?’
Fietje reageerde onmiddellijk. ‘Zou je dat wel doen Anton?´
Hij stond op en pakte een groot langwerpig schilderij op, wat met een paar andere doeken tegen de muur stond en zette het op de gesloten pianoklep.
‘Ja, natuurlijk schat, dat is toch leuk!’ zei hij en draaide het schilderij om.
Een naakte, jonge vrouw lag in een uitdagende houding met haar rug naar ons toe, op de bank van de woonkamer van Fietje en Anton. Ik wist niet wat ik zag. Het jongensachtige figuur, het donkere kort geknipte haar was zo levensecht, dat het leek alsof ik naar mezelf keek. Mijn mond viel open van verbazing en schrik. Anton schaterde het uit. Fietje draaide het schilderij om. ‘ Zie je nou wel, als Marit al zo schrikt, laat staan hoe dat straks gaat als Herman het ziet.’

‘Maar Fietje, dit kan niet, dat ben ik niet.’ Ik hoorde hoe hulpeloos ik klonk. ‘Ik heb helemaal nooit voor Anton geposeerd, echt niet!’
‘Dat weet ik wel, niemand poseert ooit voor hem. Bovendien is dit een grapje van Anton,’ antwoordde zij en keek haar man wat bestraffend aan.
‘Maar je hebt wel zo’n figuurtje,’ zei hij onmiddellijk met een vrolijke twinkeling in zijn ogen. ‘Ha,ha, heb ik je even tuk zeg. Jullie moeten straks wel meespelen hoor. Kom, we laten Herman even schrikken, hij heeft best gevoel voor humor.’
Ik knikte, voelde me toch wel ongemakkelijk en ik begreep ook de grap niet.

Vlak daarna kwam Herman binnen. Er werd wat over het optreden gebabbeld en nog wat gedronken. Toen zette Anton zijn glas neer en zei argeloos tegen Herman: ‘Zeg Herman, ik heb Marit geschilderd, wil je het zien?’
‘Ja natuurlijk, leuk zeg.’ Herman wendde zich tot mij. ‘Jij hebt mij helemaal niet verteld dat je voor Anton geposeerd hebt!’
‘Nee, dat klopt, het is bedoeld als verrassing, alvast voor je verjaardag,’ loog ik tot mijn stomme verbazing.
‘Ik ben helemaal nog niet jarig,’ zei Herman.
Anton liep al naar de piano en draaide het schilderij om en zei: ‘Voilà Marit, met liefde geschilderd.’ Anton’s ogen schitterden van pret, hij had een grote grijns op zijn gezicht terwijl ik met kromme tenen zat. De verbijstering op Hermans gezicht was groot; hij kwam bijna niet uit zijn woorden: ‘ Maar… maar… zij is helemaal naakt.’ Hij wees met zijn vinger naar het portret. ‘Marit ligt met haar billen bloot!’
Hij liep bijna paars aan.
‘Ja, goed getroffen hè, zelfs de kuiltjes boven haar billen komen er mooi op uit. Prachtig, al zeg ik het zelf, en dat linkeroortje.’ Anton wees alles nog eens extra aan zodat Herman het goed kon aanschouwen.
‘Maar dat weet ik alleen, dat Marit daar twee kuiltjes heeft,’ zei Herman vertwijfeld.

Fietje had al die tijd niets gezegd. Ze merkte natuurlijk aan Herman, dat hij het helemaal niet leuk vond en ik wist ook niet wat ik moest doen.
‘Nu is het wel genoeg geweest Anton, en sta niet zo te grinniken. Vertel maar dat het allemaal als grap bedoeld was, ga nu het echte schilderij van Marit maar halen’.

Herman keek naar mij, ik haalde mijn schouders op, ik wist ook niet wat er stond te gebeuren. Ik merkte wel dat er voor hem de lol van af was.
Anton kwam terug met een schilderij en zette dat op de schildersezel.
‘Nou, wat vinden jullie hiervan?’ Hij keek ons hoopvol aan.

Ik was geschilderd met een wit geschminkt gezichtje, zoals een ‘Pierrot’ waarin mijn donkere ogen en wenkbrauwen goed uitkwamen. Met mijn mosgroene mohairvest aan, de brede revers waren precies weergegeven. Het was treffend tot in de details. Wij keken met bewondering naar het schilderij. Fietje zei: ´Je bent het echt zo…´ En merkte op dat het groen van het mohairvest zo mooi uitkwam en dat ik er heel aandoenlijk uitzag. ‘ Ja, je bent het echt zo… ‘ herhaalde ze.
Anton zei tegen mij, ‘ je hebt wel wat weg van die ouwe filmkomiek Harold Lloydd, die kon ook zo melancholiek kijken.’
‘Dat kan wel kloppen, mijn vader speelde amateurtoneel en hij kon hem heel goed nadoen.’
Herman die nog niets gezegd had, keek steeds naar mij en naar het schilderij. ‘Ja Marit, dat ben je echt zo… sprekend, prachtig. Mijn complimenten hoor.’ En na een korte pauze vroeg Herman: ‘Maar hoe zit dat nou met dat naaktportret?’
´Tja,’ antwoordde Anton, ‘ze lijken alle twee, echt zó nietwaar?’ En hij begon keihard te lachen…