Alle cliënten (mooi woord voor patiënten/bewoners van verpleegtehuizen!) en medewerkers hebben een brief van de directie van verpleeghuizen in de regio Vaaglanden gekregen waarin staat aangekondigd, dat de verpleeghuizen besloten hebben een nieuw reanimatiebeleid te voeren. De cliënten (de bewoners) worden niet meer gereanimeerd, als zij door een hart-ademstilstand en/of beroerte worden getroffen. Want vervolgt de directeur A.J. Venheulen verder in zijn brief, “zodat een verpleeghuisarts niet kan worden gedwongen om een medische zinloze handeling” uit te voeren!

De Nederlandse Vereniging van Verpleeghuisartsen (NVVA) zegt er nooit eerder van gehoord te hebben dat een dergelijke brief aan cliënten en/of familieleden wordt gestuurd. NVVA- directeur W.Reeder : “Deze brief lijkt mij wel erg kort door de bocht…”
De directie noemt dit beleid ‘nee, tenzij,’ men een verklaring van te voren heeft vastgelegd.

Het moet toch ook niet gekker worden…Vastbinden (voor opstandige en/of agressieve cliënten) is al door de cliëntenraad besproken en met algemene stemmen aangenomen! Zo blijkt uit de statuten. Nu bedenken we weer wat anders…

Stel je voor dat een van jouw familieleden en of dierbare in de regio Vaaglanden of elders in een dergelijk verpleeghuis zit en er is niets geregeld, per convenant of verklaring (- moet je ook maar meteen kunnen vinden!).
De “cliënten” die door een hartstilstand en/of beroerte toch al ook van niks weten. En hun polsbandje, als ze die al hebben, (maar zijn wel verkrijgbaar in allerlei modieuze tinten en vormen in het winkeltje van het Verpleeghuis) of hun S.O.S. medaillon hebben vergeten om te doen, gewoon ‘ergens’ hebben neergelegd. (in de diepvries lade, een gewilde plek, onder het dekbedmatras in een plasticzakje gedaan, en vergeten zijn dat eruit te halen. Of zo in de was gedaan) of het is door het putje onder de douche verdwenen. Alles is mogelijk…dan ben je de pineut dan is het over –en uit . Uw familieleden kunnen er ook dan niets meer aan veranderen.

Onthoudt dus heel goed dat u uw “reanimatietoestemming” altijd op zak/hals of pols bij de hand moet hebben. Vandaag de dag is het ook mogelijk, net als bij dieren, dat u een chipje in uw oor kunt laten aanbrengen. Het is maar dat u dat weet.

We stonden voor ons huis en hij opende de huisdeur. Ik liep meteen naar de keuken en deed de ijskast open. Mijn mond viel open, alleen het lichtje brandde nog, verder was de koelkast helemaal leeg.
‘Waar is onze voorraad, er staat helemaal niks meer, heb je dat soms weggegooid?’
“Nee, natuurlijk niet, die heb ik opgeborgen.”
‘Opgeborgen, waar?’
“ Nou bij de buren, die zijn er toch niet. Ik heb alles bij hen in de ijskast gezet.”
‘Alles?’
“Ja, diezelfde nacht nog, ik was toch klaarwakker, nadat ik alles had opgedweild, heb ik de koelkast leeg gehaald. Alles in een doos gedaan en naar de overkant gebracht. Godzijdank ging de deur nu wel makkelijk open en geen moeilijkheden met het alarm! Ik heb meteen Minous ( de kat) schoon water gegeven en de plantjes ook. Ik was er nu toch!”
‘Maar waarom midden in de nacht, had je niet kunnen wachten tot ‘s morgens vroeg?’
“Nee, ik heb het meteen naar de overkant gebracht, omdat het zelfs ’s nachts erg benauwd was. Ik heb wel twee pilsjes in koud water gezet, ik had zo’n dorst en alle ijsklontjes waren ook ontdooid! Grinnikte hij.

‘Maar hoe deed je het dan ’s morgens, voor je ontbijt bijvoorbeeld je beleg, boter, melk, weet ik veel?’
“Nou, gewoon, liep ik naar de overkant en haalde eruit wat ik dacht nodig te hebben. En ‘s
avonds haalde ik een Chineesje of een pizza, zo makkelijk, het ging allemaal prima! O, ja ik heb natuurlijk de storingdienst Electrolux gebeld, die komen maandagochtend om acht uur! In het weekend werken ze niet natuurlijk.”
‘Nee, natuurlijk niet. En moet ik nu het hele weekend naar de overkant lopen omdat ik bijvoorbeeld de koffiemelk vergeten ben als ik een kopje koffie wil drinken?’
“Ja, zo doe ik het al die dagen dat jij weg bent…”
‘ Had ik eigenlijk net zo goed in Zandvoort kunnen blijven dit weekend’, merkte ik vinnig op.
‘Jij had je wel gered.’ En met een knal gooide ik de ijskast dicht!

Met geen mogelijkheid krijg ik de deur open, “ ’t lijkt wel of er iets klem zit!”
“ Laat mij maar proberen, ik ben meer mans.”
Maar hoe mijn man ook rukte, duwde en tilde, de deur bleef potdicht.
“ Je hebt natuurlijk de verkeerde sleutel meegenomen.”
“ Nee hoor, kijk maar op het labeltje, daar staat hun alarmcode op.
“ Hallo buurman, gaat de deur niet open?”vraagt Rijk, een overbuurman, die in zijn voortuin bezig is.
“ Nee,” zegt mijn man, “ er is geen beweging in te krijgen.”
Rijk loopt naar ons toe en zegt, “zal ik het proberen?” Maar ook hij krijgt met geen mogelijkheid de deur open.
“ Volgens mij hebben ze de knippen op de deur gelaten. Zij zijn natuurlijk door hun garage, zoals altijd, weggegaan!”
“ Jé, wat nu, zo kunnen we er niet in, ” antwoord ik vertwijfeld. “En wat te doen met Minous, wat een toestand!” zegt mijn man.
“ Waar zijn ze met vakantie naar toe?”
“ Naar Turkije, met hun dochter, schoonzoon, en kleinkind.”
“ O, stom zeg, die kun je dus niet bellen?”
“Nee, ik heb alleen het 06- nummer, van Wim, voor noodgevallen!”

“ Ik zou dus over het platje kunnen gaan, ik heb een grote ladder, en dan de achterdeur proberen open te maken en/of een ruitje inslaan…?” oppert Rijk .“ Nou, dan moet ik ze wel even bellen, dat kunnen we niet zomaar doen, dat moet ik ze vragen Rijk!”
“ Je kunt beter een sms-je schrijven, kost ook niet zoveel.”
“Oh, ja goed idee zeg.”

En ik loop snel naar ons eigen huis en tik vlug een sms-je op mijn mobieltje:
<> Helaas kan er niet in, de knippen zitten op de deur… <>
Op dat moment komt mijn man luid roepend binnen…”niet bellen, niets verzenden, wacht , wacht , Wes is er (onze naaste buur) en die kan de deur wel openkrijgen…kom vlug…”
Ik ren naar buiten en roep naar Wes, “nog niet opendoen Wes, ho, ho… stop het alarm staat aan!”
Maar het kwaad was al geschied, alle toeters en bellen gingen snerpend luid, galmend door de straat… een oorverdovend lawaai!
“ Wat is de code van het alarm, ” vraagt Wes heel kalm.
“ Ogenblik, ja, ik weet het alweer.”
Ik tik het 06- nummer van Rina en Wim in. Fout, dan tik op streepjes, de V-tjes, alle nummers … Ik ben helemaal overstuur ! Het zweet gutst me nu over mijn rug, ik heb het niet meer.
Rijk, mijn man en Wes schreeuwen wat ik moet doen…maar ik hoor helemaal niet wat ze zeggen. En het alarm blijft maar loeien…
“ Zet dat ding toch uit! Wat een kolereherrie!”
“ Ja, hóe dan,” gil ik terug.
“ De nul indrukken, de nul indrukken,” zegt Wes.

Eindelijk doe ik dat ook, het alarm zwijgt…

“ Ja,” zegt Rijk, “dat is ook zo, dat staat in de gebruiksaanwijzing herinner ik me nu plotseling. Als je per ongeluk ‘fout’ indrukt moet je op de 0 drukken voor herstel, en dan opnieuw je code intikken… zonodig,” voegt hij er aan toe.